Akademia Sztuk Pięknych
im. Eugeniusza Gepperta
we Wrocławiu
Plac Polski 3/4
Wrocław
Polska

Aberracje

Andrzej Mazur

Odkąd związana z Wrocławską Akademią Sztuk Pięknych grupa Silesium podjęła się programu badawczego, dotyczącego rozmaitych kwestii społeczno-kulturowych na tle regionu Dolnego Śląska, widocznym jest to, że oprócz działania artystycznego za każdym razem rozwijana jest refleksja inspirująca grupę do kolejnych pomysłów względem przyszłych sympozjów. Wystawa, której kuratorką była Anna Kowalska-Szewczyk obejmowała swoim zakresem realizacje medium malarstwa i rzeźby. Obecna tam grupa artystów(Anna Kowalska-Szewczyk, Grażyna Jaskierska-Albrzykowska, Maciej Albrzykowski, Igor Wójcik, Małgorzata Kazimierczak, Anna Kołodziejczyk i Kamil Moskowczenko) podjęła się przedsięwzięcia będącego przekrojem osobistych interpretacji i odczuć związanych z aberracjami, czego uzupełnieniem była poprzedzająca wernisaż sesja wykładowa prelegentów: Alicji  Młodeckiej, Andrzeja Saja oraz Andrzeja Mazura. Odmienne rodzaje przedstawień zamknęły na płótnach i w bryłach niejednoznaczne sensy podejmowanego problemu, czego wymową były cykle malarskie, rzeźby i obiekty multimedialne. Trzeba powiedzieć, że impulsem twórczym był namysł nad miejscami związanymi z przeszłymi sympozjami i wystawami Silesium, które uwolniły potrzebę konfrontacji wspomnień, przemyśleń i refleksji względem przestrzeni regionu. Bez wątpienia spuścizna materialna Dolnego Śląska dostarcza wielu przykładów aberracji, które dla grupy Silesium stanowią materiał badawczy. Co ciekawe aberracje, których nośnikami są wszelkiego rodzaje odchylenia, newralgiczne punkty rodzące dysharmonie budzą w nas w równej mierze niepewność związaną z zaskoczeniem, co stabilność polegającą na niedostrzeganych często procesach „wyłamów” od normalności. Możliwym jest przecież, że społeczna norma, bądź system polityczny stanowić może jedno wielkie wynaturzenie, do którego przywykamy. Dla członków grupy Silesium istotne są obydwa aspekty, ten dotyczący kanonu architektonicznego (bądź estetycznego) i jego związków z przyrodą, oraz ten dotyczący norm kulturowych, tożsamości, pamięci, czy wiary. Podczas sympozjum w Szczawnie Zdrój najbardziej niezwykłe było to, że artystom udało się w pewien sposób odkryć relację między odmiennością  rozumienia aberracji,  których sensy  oddziałującą na człowieka, będąc jednocześnie w istocie dla niego nieczytelnymi. Architektura będąca otoczeniem człowieka ma wpływ na jego życie i odwrotnie, społeczna lub duchowa potrzeba dyktuje język estetycznej konwencji.  Wystawa w pijalni wód, odbyła się miejscu związanym z terapią a grupa Silesium znalazła się tam nieprzypadkowo. Miejsce na pozór nieoczywiste dla sztuki stało się w pewien sposób terapeutyczne dla świadomości i ducha a oprócz uzdrawiającej wody popłynął tamtędy strumień namysłu nad wartościami i odczuciami głębszymi. Biorąc pod uwagę istotę i funkcję tego miejsca można powiedzieć, że Silesium dokonało aberracji potrzebnej, będącej jednocześnie kolejną wędrówką w głąb własnych przemyśleń i odczuć.

 

Powrót